Het is een wonderlijke zaak met ons weer aan het worden. Eigenlijk begint alle gedoe eromheen steeds meer te irriteren. Het zal wel iets met marktwerking te maken hebben en natuurlijk moeten wij consumenten er beter van worden. Alleen heb ik er nog niets van gemerkt. Integendeel weerberichten en – voorspellingen lijken meer en meer in onzeker vaarwater te komen sinds alles en iedereen die zich een beetje meteoroloog mag noemen, dus bijvoorbeeld regen kan opvangen en met de natte vinger al snel weet uit welke hoek de wind waait, zich daar ook mee mag bemoeien en tegen een zachte prijs de markt met zijn vooruitziende blik kan bedienen. Met geen ander gevolg dan dat het weer dat toch al de nationale hobby is, daardoor nu helemaal talk of the town aan het worden is. Wat dus geen wonder is en ook niet zo moeilijk blijkt als er maar genoeg met de codes geel en oranje of met weeralarms wordt gegoocheld en misschien wel gemanipuleerd. Een echt zicht is er namelijk niet meer op te krijgen hoe alle voorspellingen en berichten rond het weer tot stand komen, nu het aanbod ervan alleen maar groeit en steeds meer op alle mogelijke manieren wordt opgeleukt om de aandacht van die 16 miljoen belanghebbenden te trekken.

Want hoe groter die is en hoe ruimer het marktaandeel, des te vrolijker zal de kassa rinkelen bij WeerPlaza, WeerOnline en Buienradar, om maar een paar van die instituten te noemen die in tien, twintig jaar als paddestoelen uit de grond zijn geschoten en anders er wel uit zijn gestampt zonder dat wij er met zijn allen beter van zijn geworden en meer kunnen vertrouwen op al die prognoses die kennelijk niet spannend genoeg kunnen zijn. Zoals gisteren voor de zoveelste maal bleek bij dat weeralarm dat voor niks en niemendal was uitgevaardigd, links en rechts al lichte vormen van paniek teweeg wist te brengen en aan het eind van de dag de status van loze kreet had gekregen. Met opnieuw dank aan dat fenomeen dat de vrije markt is en dat zoveel goeds in petto zou hebben, maar ons opnieuw een slag in de lucht bezorgde. Is het daarom vreemd dat het verlangen naar de ouderwetse betrouwbaarheid van het KNMI te De Bilt alleen maar kan toenemen zonder dat dat door nostalgie ingegeven wordt? Een zekerheidje meer in deze ongewisse tijd is namelijk allerminst te versmaden.

Dit is het schip, de Anne Margaretha, waarmee de zeiltocht bij en rond Spitsbergen werd gehouden. Op de website http://annemargaretha.nl is het journaal van die reis opgenomen.

Boontje komt om zijn loontje. Een koekje van eigen deeg. En als je niet horen wilt, dan moet je maar voelen. Dat zouden de motto's zijn waaraan het PVV – Kamerlid Graus herinnerd zou kunnen worden op het moment dat hij wat loopt te jammeren over zijn eigen veiligheidssituatie of over de veiligheid in de samenleving in het algemeen. Want in een iets verder verleden heeft hij zich ook niet al te veel gelegen laten liggen aan het welzijn, aan de fysieke integriteit van zijn partner toen zij het even niet eens met elkaar konden worden en hun wegen zich bleken te scheiden. Toen stond Graus met zijn losse handjes wel aan de andere kant, waar door hem sindsdien angstvallig over wordt gezwegen. Zoals zijn hele verhaal over de wenselijkheid van de verbetering van zijn beveiliging ook er veel weg van heeft dat hij van twee walletjes wil eten en dat het hem ook aan het besef ontbreekt dat wat niet uit de lengte kan komen, dan toch uit de breedte gehaald zal moeten worden, zeker nu Bruin steeds minder blijkt te kunnen trekken.

Waarmee gezegd wil zijn dat als die Graus zo nodig moet kraaien over zijn succes met die vijfhonderd dierendienders, dat dat natuurlijk wel weer gevolgen heeft voor de veiligheid van mensen op straat of in de wijken, en meer in het bijzonder voor zijn Henk en Ingrid en van hemzelf. Want daar doen die vijfhonderd dus niet aan mee, laat staan dat die Graus met zijn grote mond en beter entree tot de beleidsmakers en beslissers meer recht op persoonlijke beveiliging zou hebben dan welke kiezer die hem in die bevoorrechte positie heeft gebracht. Dat heeft te maken met de juiste verhoudingen en het gevoel daarvoor, waarvan deze PVV'er telkens weer blijk geeft weinig te bezitten. Nu niet en dus ook in het verleden niet. Wat zoveel betekent dat hij het wel nooit zal leren en het dus paarlen voor de zwijnen gooien is om voor hem het leven extra rustig en veiliger te maken dan dat van de gemiddelde burger. Met een beetje meer verstand, gevoel en beschaving zal Graus vast en zeker ook minder vaak over zijn schouder hoeven te kijken en voor zijn leven moeten rennen. Dat heeft immers met eigen verantwoordelijkheid te maken, waar zijn club zo de mond vol van heeft.

De groep zal allang vergeten zijn, maar haar hit des te minder, hoewel daaraan nooit een entree in de Top 2000 werd gegund. Wat op zijn minst opmerkelijk is voor een song in een uitvoering welke als standaard is gaan gelden voor de Engelse blues. Het gaat over de groep Chicken Shack met haar fameuze "I'd rather go blind" uit de late zestiger jaren met zangeres Christine McVie in de meest opvallende rol daarin. Die positie van leading lady zou ze kort daarna innemen in Fleetwood Mac om daaraan gedurende vooral de zeventiger jaren zo een gezicht en stem te geven dat die groep bijna een legendarische en onsterfelijke status bereikte.

Mijn logjes van de afgelopen jaren moeten wel duidelijk hebben gemaakt dat mijn drie dochters van een ondernemend slag zijn. Dat betekent onder andere dat als zich maar een mogelijkheid daartoe voordoet, zij niet zullen aarzelen om de gebaande paden te verlaten, waarbij verder de gemoedsrust van pa en ma buiten beschouwing wordt gelaten. En volkomen terecht. Want het is per slot van rekening wel hun leven dat zij op een voor hen bevredigende manier vervuld en ingevuld moeten krijgen. Met als gevolg dat de een, de jongste, Harriet, zo maar voor twee jaar naar Kreta uitvloog en de andere twee, los van elkaar, tochten van een paar maanden door Azië en Australië gingen maken. En als wij op dat moment nog het idee hadden gehad dat het een bevlieging zou zijn, dan weten wij sinds kort bepaald wel beter.

Want op dit moment is onze middelste, Edith, op reis in India, en is onze oudste, Joyce (foto), net terug van een zeilreis die zij vlak onder de Noordpool maakte, bij het eiland Spitsbergen en het Bereneiland en waarbij ook de Noorse plaats Tromsö werd aangedaan en in Narvik uiteindelijk de ontscheping plaats vond. Van die reis heeft zij een beeldverslag gemaakt, waarvan ik de komende twee weken dagelijks een drieluik van foto's zal plaatsen. Vooruitlopend daarop kan ik nu al zeggen dat daarin het meeste opvalt dat de dominante kleuren in die gebieden grijs en blauw zijn en dat de zon op de breedtegraad waar Spitsbergen ligt, in de eerste helft van augustus niet onder blijkt te gaan.

Wie de neiging voelt ontevreden te zijn met zijn eigen status, moet eens een avondje naar binnen gluren in vreemde huiskamers en zich zelf de vraag stellen: 'Zou ik daar bij willen zitten?' Dat lucht enorm op.

Het grootste talent voor de aardige kunst om van het leven te genieten vindt men meestal bij mensen, die de middelen missen om het te financieren.

Veertig is de leeftijd waarop mensen inzien dat ze het verder zullen moeten doen met de waarheid over zichzelf

Het kan best zijn dat dit een waarheid wordt die ik puur en alleen ontleen aan mijn eigen ervaring en waarnemingen, waardoor het slechts mijn waarheid blijft. Maar niettemin probeer ik er toch gehoor voor te vinden. Want je weet immers nooit hoe een koe een haas vangt. Wat is het geval? Het voor mij toch verrassende feit heeft zich voorgedaan dat ik de laatste zeven, acht jaar mijn belangstelling voor de popmuziek, hoewel ze niet geheel verloren is gegaan, grotendeels heb ingeruild voor een voorkeur voor klassieke muziek. Wat op zich best wonderlijk is omdat ik er van huis uit nauwelijks iets van heb meegekregen. Dus moet ik alle credits aan mijn vrouw geven die dit vuur bij mij heeft weten te ontsteken, waar zij zelf al lange tijd een enthousiast luisteraar ernaar was. En zo is dat bij mij dus overgeslagen, eigenlijk vanaf het moment dat ik de hele dag thuis was en de rust en de tijd ervoor had om mij voor klassieke muziek open te stellen en daarmee een muzikale wereld te ontdekken die toch meer diepgang en balans biedt dan de popmuziek, die hoewel zeker vaak genietbaar, sneller aan de vluchtigheid grenst.

Waarmee ze ook gemakkelijker aansluit op de tijdgeest die zich kenmerkt door drukte, druk en tempo en daardoor slechts rust in het voorbijgaan gunt, die zich vanzelfprekend en gemakkelijk laat vullen en opluisteren door een hit, maar geen ruimte en mogelijkheid kent om langer dan drie minuten achter de muziek aan te gaan, laat staan om daar in dat tijdsbestek nog verdieping in te vinden. Wat tegelijk de ingang voor mijn verklaring zou moeten zijn voor het feit dat de aandacht in zijn algemeen voor de klassieke muziek alsmaar kleiner en kortstondiger wordt, waar het vlugge vermaak van de popmuziek alleen maar aan terrein lijkt te winnen. Het moet iets met de tijd, de sfeer en de omgeving van doen hebben, waaraan ik mij, zo lijkt het, met mijn interesse in de klassieke muziek zo maar steeds meer onttrek. Of zou het al met al toch minder dramatisch zijn en oorzaak en gevolg veel verder uiteen liggen, vraag ik mij af terwijl ik geniet van de "Misa Tango" van Luis Bacalov.

Het volgende gedicht "Glazenwasser ziet schilderijen" is van de hand van een van de meest vooraanstaande Nederlandse dichters van dit moment, Menno Wigman (1966), die door literatuurkenners geduid wordt als een neo – romanticus en door hen geroemd wordt om zijn losse, toegankelijke en onnadrukkelijke stijl. Het zal best. Voor mij geldt dat zijn taal niet gezwollen is, lekker aards en daarmee begrijpelijk. En voor de rest moet iedereen er maar uit halen wat er mogelijkerwijs in zit. Want een beetje gedicht schijnt toch altijd dubbele bodems te bevatten. Dus waarom dit "Glazenwasser ziet schilderijen" niet?

Auto's, gelach, geraas: alles slaat dood
op zeven hoog. Ik hoor alleen mijn spons

en het verkouden knarsen van het staal
waaraan ik hang. Soms spreekt een wolk mij aan

of gis ik wat een meeuw te zeggen heeft.
De mensen: druk, wit, stemloos, achter glas.

Op acht hoog kunst. Dat meisje daar, die lach,
wie heeft haar zo bespied dat ze immuun

voor complimenten mijn gezicht in kijkt?
En wanneer breekt die sperwer uit zijn lijst?

Ik hang hier als een ijskoud schilderij
waar niemand oog voor heeft, ik poets en zwoeg

en maak het uitzicht vrij – schilder er maand
na maand onvervalste wolken bij.

Kijk. Daar kruipt al zonlicht in mijn lijst.

Op gevaar af een nurks of een zeur gevonden te worden waag ik het er toch op. Moet het hoge woord er maar uit en steek ik mijn nek uit met een opinie die zonder twijfel weinig applaus zal ontmoeten. Want weinig aktiviteiten zijn zo populair, om niet te zeggen gemeengoed, als het pikken van een terrasje. Het is een van die bezigheden waaraan iedere Nederlander zich wel eens overgeeft. Ook ik heb de tijd gekend dat ik me daarmee amuseerde, me eraan overgaf om zo mijn tijd te doden. Maar al snel was de pret er voor mij vanaf, eigenlijk op het moment dat ik mij ging afvragen wat die daar doorgebrachte tijd mij had opgeleverd, wat ik er eigenlijk had gedaan. Dat bleek niet zoveel meer dan naar wat passanten kijken, een drankje drinken en het voeren van een gesprek dat amper die naam mocht hebben omdat er woorden werden gewisseld die net boven de banaliteit, het alledaagse uitstegen omdat je nu eenmaal niet je hebben en houen aan de neuzen van Jan, Piet en Klaas hangt. Meer bleek dat uur op zo'n terras niet in te houden en mij ook niet te brengen.

Waardoor zich logischerwijs bij mij de vraag opdrong wat al die andere mensen daar dan deden, omdat het er meestal oorverdovend stil was, niet meer dan een verzameling zwijgende individuen bleek, waartussen geen ander verband bestond dan hun enkele aanwezigheid op dezelfde tijd en dezelfde plek. Met als gevolg dat hun enig overblijvende bezigheid geen andere kon zijn dan wat te staren en te gapen naar voorbijgangers onder het genot van een drankje. Zo is de werkelijkheid van het terrasje pikken zich nadien in mijn gezichtsveld blijven herhalen en kreeg het met het vorderen der jaren ook voortdurend grotesker vormen, die zich aftekenden in mijn Limburgse werkelijkheid die toch niet zoveel anders kan zijn dan die op andere plaatsen in het land. Welke uiteindelijk en bij nadere beschouwing bleek te bestaan in één groot rollenspel dat doorlopend en overal wordt opgevoerd, of je nu op het Maastrichtse Vrijthof bent of op de Grote Straat in Valkenburg, waar zien en gezien worden eigenlijk alleen nog maar telt, dus de vluchtigheid van die blik op wat passeert, de tijd op de terrassen moet vullen. Waarmee ledigheid zo maar kan beklijven in dat uur dat zo'n terras wordt gepikt.